Waarom ik Nomalie heb opgezet
Een persoonlijk verhaal van oprichter Esther Prins.
Een paar jaar geleden zat ik in een kerk waar ik afscheid nam van een goede vriendin. Ze was drieënveertig. Tussen de toespraken door werd me iets duidelijk: ik had nooit nagedacht over hoe ík het zou willen.
Ik ben Esther. Ik heb Nomalie gebouwd omdat ik na die ochtend nergens een plek kon vinden die hierbij hoort.
Thuis nooit besproken
Tot die ochtend had ik mijn wensen nergens vastgelegd. Ik had het thuis ook nooit besproken — niet met mijn man, niet met mijn kinderen. Niet omdat ik het niet belangrijk vond, maar omdat er geen aanleiding was. En omdat er geen logische plek was waar je dit soort dingen neerlegt.
Mijn oma
Een jaar later overleed mijn oma. Bij de voorbereiding van haar uitvaart viel me iets op: we volgden grotendeels wat de verzekeraar voorstelde. Niet omdat dat zo was afgesproken, maar omdat we het niet beter wisten. Niemand had ooit met haar nagevraagd wat zíj mooi zou hebben gevonden.
Pas later zag ik hoeveel er mogelijk is. Een ceremonie hoeft niet in een uitvaartcentrum — die kan in je tuin, of op een plek die voor jou betekenis heeft. Net zoals een bruiloft. Juist dat zelf kiezen maakt het persoonlijk.
De pincode
Ik hoorde verhalen die bleven hangen. Een man die overleed, en zijn familie die niet bij zijn telefoon kon. Geen pincode. De foto's voor de uitvaart waren er, ze waren alleen niet te bereiken.
Dat zijn momenten die je wilt voorkomen. Niet uit angst, maar uit liefde voor wie achterblijft.
Het probleem is niet dat we het niet willen regelen. Er is gewoon geen plek waar dit samenkomt — wensen, gegevens, en wie er bij mag.
Wat ik wilde, en wat het werd
Een plek waar je in alle rust kunt nadenken over wat voor jou belangrijk is. Niet in één keer, niet als checklist. Stap voor stap, op jouw tempo.
Een Wensenkluis voor hoe jij je uitvaart voor je ziet. Een Wegwijzer die je naasten helpt als het moment daar is. Een persoonlijke omgeving waarin jij bepaalt wie er mag meekijken, en wanneer.
Die plek bestond niet. Dus heb ik 'm gemaakt — en hoop dat ze ook voor jou werkt.
Begin met de basis. Leg vast wat je nu al weet, en zorg dat één iemand erbij kan. Dat is al van grote waarde. De rest komt vanzelf, wanneer dat voor jou goed voelt.
Wat ik onderweg ontdekte
Dat ik dit onderwerp langer had weggeschoven dan ik dacht. Bij elke ontwerpkeuze merkte ik dat het niet ging om de functie, maar om het gevoel. Kon het rustig genoeg aanvoelen. Niet medisch, niet commercieel. Gewoon menselijk.
Soms overviel het me. Ik bouwde het formulier waarmee je toegang regelt na overlijden, en realiseerde me halverwege dat ik mijn eigen situatie aan het invullen was. Bij 'wie krijgt toegang' typte ik de naam van mijn man. Ik moest even stoppen — voor het eerst stelde ik me concreet voor wat hij straks zou zien, en wat ik hem wilde achterlaten. Het was niet moeilijk. Het was alleen heel echt.
Ik heb ook geleerd dat dit niet in één keer hoeft. Niet voor mij toen ik aan het bouwen was, en niet voor jou als je het gebruikt. Dat is misschien wel het belangrijkste.
Wat ik je gun
Rust. Voor jezelf, omdat je weet hoe jij het voor je ziet en dat dat ergens vastligt. En voor de mensen om je heen, omdat ze weten wat jij belangrijk vond en omdat je ze ontzorgt.
Ze hoeven niet te zoeken. Niet te twijfelen. Ze weten het gewoon.
Warme groet,
Esther Prins
Oprichter van Nomalie
Meer over mij
Esther Prins
Oprichter van Nomalie. Achtergrond in ontwerp en begeleiding. Ik heb Nomalie gebouwd naast en tussen mijn eigen gezin door, met de overtuiging dat we een plek nodig hebben waar nadenken over later geen ongemakkelijk onderwerp hoeft te zijn.
Heb je een vraag, een gedachte, of iets wat je wilt delen? Ik lees alles zelf. esther@nomalie.nl
“Halverwege het bouwen typte ik mijn eigen man als vertrouwenspersoon. Toen werd het pas echt.”
Begin op jouw moment
Het hoeft niet in één keer. Eerst een stap, dan de volgende.
Start met invullen