Waarom ik Nomalie heb opgezet
Een persoonlijk verhaal van oprichter Esther Prins.
Een paar jaar geleden nam ik in een kerk afscheid van een goede vriendin. Ze was drieënveertig. Tussen de toespraken door kwam het opeens heel dichtbij: dit kan mij net zo goed overkomen. Nu, vandaag.
En ik besefte hoe weinig ik zelf had geregeld. Ik had nergens vastgelegd wat ik zou willen. Niet hoe ik mijn afscheid voor me zag. Niet waar belangrijke informatie te vinden was. Niet wie erbij mocht als ik het zelf niet meer kon zeggen.
Terwijl je voor een afscheid vaak maar een paar dagen de tijd hebt. Precies op het moment dat iedereen verdrietig is.
Nomalie is ontstaan omdat ik graag een plek wilde waar alles samenkomt. Je uitvaartwensen. Waar je documenten liggen. Wat je belangrijk vindt voor je nabestaanden. En wie erbij mag als dat nodig is.
Een afscheid dat me wakker schudde
Thuis hadden we het er ook nooit echt over. Niet met mijn man, niet met mijn kinderen. Niet omdat het me niet bezighield, maar omdat er nooit een logische aanleiding voor was.
Tegelijk wist ik: als mij iets overkomt, blijven juist zij met die vragen zitten. Terwijl ze al verdrietig genoeg zijn. Dan moeten ze bedenken welke muziek bij mij past, wie ze moeten bellen, waar iets ligt en wat ik belangrijk had gevonden.
Dat wil ik ze besparen.
Niet vanuit angst, maar vanuit liefde voor de mensen die achterblijven.
Toen het in mijn eigen familie speelde
De afgelopen jaren lag mijn oma een paar keer op het randje. Gelukkig is ze er nog. Maar in die periode veranderden haar wensen steeds.
Eerst wilde ze iets klassieks, met volgauto's. Daarna een partybus voor de hele familie. Later juist klein en ingetogen, iedereen in z'n eigen auto. Allemaal begrijpelijke keuzes. Allemaal passend bij dat moment. Maar nergens vastgelegd.
Als het onverwacht zover zou zijn, zouden we waarschijnlijk terugvallen op wat de verzekering aanbiedt. Niet omdat dat haar wens is, maar omdat niemand precies weet welke versie nu telt.
Ook bij haar spullen merkte ik hoe belangrijk duidelijkheid is. Sommige persoonlijke dingen waren ooit toegezegd, maar stonden nergens. Juist dan kan er twijfel of discussie ontstaan, terwijl niemand daarop zit te wachten.
Toen dacht ik: ook dát wil ik anders doen. Niet ingewikkeld. Niet groter maken dan nodig. Gewoon helder vastleggen wat ik bedoel, zodat mijn kinderen later weten waar ze moeten zijn.
Het liet me niet los
Eén verhaal bleef bij me. Een man overleed en zijn familie kon niet bij zijn telefoon. Geen pincode. De foto's voor de uitvaart stonden erop, maar ze waren niet bereikbaar.
Dat zijn momenten die je wilt voorkomen. Niet omdat je alles wilt dichtregelen, maar omdat je de mensen om je heen niet wilt laten zoeken op het moeilijkste moment.
Het probleem is meestal niet dat we het niet willen regelen. Het probleem is dat er geen logische plek is waar alles samenkomt. Je wensen, je documenten, je verzekeringen, je wachtwoorden, je contactpersonen en de mensen die erbij mogen als het nodig is.
Daarom bestaat Nomalie.
De plek die ik miste
Nomalie is een plek waar je in alle rust kunt vastleggen wat voor jou belangrijk is. Niet in één keer. Niet als zware checklist. Maar stap voor stap, op jouw tempo.
In de Wensenkluis leg je vast hoe jij je afscheid voor je ziet, waar belangrijke informatie te vinden is en wie toegang krijgt als dat nodig is.
De Wegwijzer helpt je naasten op het moment dat zij het nodig hebben. Niet met algemene informatie, maar met jouw keuzes, jouw aanwijzingen en jouw manier van denken.
Wat ik hoop is eenvoudig: dat iedereen vastlegt wat belangrijk is. Dan weten je naasten later waar ze moeten zijn en wat jij belangrijk vond, en voelen ze dat je ook aan hen hebt gedacht.
Rust, voor jou en je mensen
Ik gun je rust. Voor jezelf, omdat je weet dat je wensen ergens helder vastliggen. En voor de mensen om je heen, omdat zij later niet met praktische onzekerheid achterblijven.
Afscheid nemen wordt daarmee niet minder verdrietig. Maar je neemt wel twijfel weg op een moment dat er al genoeg is.
Dat is waarom ik Nomalie ben begonnen.
Warme groet,
Esther Prins
Oprichter van Nomalie
Meer over mij
Esther Prins
Ik ben Esther Prins, 45 jaar en moeder van drie prachtige tieners. Mijn achtergrond ligt in project- en changemanagement. In mijn werk ben ik gewend om overzicht te brengen, keuzes helder te maken en mensen stap voor stap mee te nemen.
Juist daarom voelde het vreemd dat dit onderwerp nergens logisch een plek had. Niet thuis. Niet online. Niet op een manier die persoonlijk, rustig en toegankelijk voelde.
Daaruit is Nomalie ontstaan: een plek waar je vastlegt wat later belangrijk is. Voor jezelf, maar vooral voor de mensen die van je houden.
Heb je een vraag, een gedachte of iets dat je wilt delen? Ik lees alles zelf. support@nomalie.nl
“Uiteindelijk gaat het niet om het regelen. Het gaat om de mensen van wie je houdt.”
Begin op jouw moment
Je hoeft niet alles tegelijk te doen. Eerst een stap, dan de volgende.
Start met invullen